E-learning and Digital Cultures 4: onze samenleving in de 21e eeuw #edcmooc

Ik ben de bionische mens! Bijna.

E-learning and Digital Cultures 4: onze samenleving in de 21e eeuw #edcmooc

De samenleving zit nog in een verkennende of ontdekkende fase in het huidige digitale tijdperk. Het individu is nog bezig een digitale ‘zelf’ te creëren. Hij of zij doet dat door om te gaan met social media, door online te winkelen en te bankieren, door het nieuws online te volgen. Langzaamaan zal dit alles meer en meer betekenis krijgen voor onze samenleving.

We laten computerprogramma’s ons vertellen op welke politieke partij we moeten stemmen. Vliegtuigen worden door computerprogramma’s bestuurd. We kunnen sieraden, schoenen, speelgoed, etc door 3D printers laten printen. Het is al bijna de gewoonste zaak van de wereld. What’s next?

De MOOC van The University of Edinburgh E-learning and Digital Cultures kijkt in de laatste les naar de toekomst van de mens. Niet meer omringd door een digitale wereld, maar als een fysiek deel van deze digitale wereld.

Film 1: Robbie (8:45)

Robbie is een robot. Maar niet zomaar een robot. Robbie ziet zich als een van ons. Alleen hebben wij hem verlaten. De film Robbie is het bewijs dat wij mensen emotioneel betrokken kunnen raken bij het verhaal van een robot.

Film 2: Gumdrop (8:05)

Kunnen wij robots ooit als onze gelijke zien? Als het aan Gumdrop ligt wel. Net als Robbie ziet Gumdrop zich als volwaardig deelgenoot van onze samenleving.

Film 3: True Skin (6:12)

Je hoort er niet meer bij als je niet iets elektronisch aan je lichaam hebt toegevoegd. Wie wil er nu alleen nog maar organisch zijn? De twee vorige films keken naar de mens in de robot, deze film kijkt naar de robot in de mens.

Film 4: Avatar Days (3:54)

Avatar Days is niet futuristisch. Het laat korte interviews zien van personen die verknocht zijn aan het spel World of Warcraft. Simulatie en ‘real life’ liggen soms heel dicht bij elkaar.

Maakt Google ons dom?

Wat betekent dat ene woord ook al weer? Wat was de naam van die acteur? Hoe heet dit in het Engels? Vragen die dagelijks wel eens door je hoofd schieten. Door de omschrijving even in Google in te typen, vind je het antwoord meestal binnen enkele secondes. Stimuleren wij ons brein nog wel om na te denken wanneer wij zo’n krachtige zoekmachine dichtbij ons hebben? Of, moeten wij onze hersenen nog wel gebruiken voor dergelijke ‘triviale’ vragen?

E-learning via Google?

Gek genoeg kent iedereen nog wel telefoonnummers die we 20 jaar geleden moest draaien of intypen in een telefoon. Maar tegenwoordig onthouden mensen hun eigen telefoonnummer niet eens meer. Simpelweg omdat het in het dagelijks leven niet meer nodig is om het te onthouden.

Je kan je nu afvragen in hoeverre het nog van belang is dat wij kinderen spellingsregels aanleren, wanneer elk tekstverwerkingsprogramma met een rood golflijntje laat zien wat fout is geschreven. Of je maakt gebruik van een digitale pen die je corrigeert zodra je een woord verkeerd opschrijft. En zodra spraakdetectie op computers nog beter ontwikkeld is, is het schrijven (of in ieder geval typen) wellicht helemaal gedoemd tot uitsterven. De volgende stap is een nanochip in je brein waarin alle talen van de wereld in zijn opgeslagen. En deze nanochip is echt niet zo ver meer weg.

De functie en het gebruik van onze hersenen en ons lichaam zal zich hoe dan ook aanpassen aan de ontwikkelingen die wij onszelf toestaan. Want dat doet het al sinds het moment dat er leven op aarde is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Deel jouw reactie